Gewoon ANDERS

Hey allemaal.

Ik weet eigenlijk niet waarom ik dit bericht schrijf … laat staan dat ik weet waarom ik het post … maar het wordt mij allemaal wat teveel denk ik.

De lente laat voor het eerst voorzichtig van zich horen … maar toch knaagt er iets. Het lijkt wel alsof alles wat ik doe teveel is.

Ik zit hier uren aan een stuk op mijn klein kamertje voor mij uit te staren en jaloers toe te kijken hoe andere mensen zich amuseren.

De druk wordt mij te veel. Ik moet nu echt leren dat de stukken eraf vliegen om nog maar een kans te maken op een ‘goed’ examen … maar het lukt niet. Alles wat ik lees ben ik direct weer vergeten, en na een halfuur kan ik mijn ogen bijna niet meer openhouden. Zo lukt het nooit!

En zeggen dat het de laatste weken merkelijk beter met mij ging. Ik amuseerde mij. Ik kon voor het eerst sinds jaren echt uitgaan zoals mijn vrienden doen. Ik zag het allemaal weer zitten… maar net op zo’n moment kom ik mezelf weer eens tegen. Die verdomde crohn !!! Waarom doet die medicatie nu niet gewoon zijn werk zoals enkele maanden geleden?

Kort samengevat: ik ben weeral eens te hard van stapel gelopen en dat mag ik mij nu dubbel en dik bekopen … net op het moment dat ik mij moet gaan bewijzen … dit kan gewoon geen toeval zijn !

Sorry voor mijn gezaag maar mijn blog leek mij op dit moment echt de enige manier om even stoom af te blazen … .

Groetjes.

Hey allemaal!

In mijn vorige bericht vernoemde ik dat het komende jaar wel eens ‘het jaar van de waarheid’ zou kunnen worden voor mij. De komende maanden zal ik waarschijnlijk enkele beslissingen moeten nemen die voor een groot deel het verloop van mijn verdere leven zullen beïnvloeden.

Mijn eerste examens aan de universiteit zijn namelijk niet bepaald goed gelukt. Eigenlijk waren ze gewoon barslecht. Ik heb 6 examens afgelegd en ik ben er niet in geslaagd om er op 1 door te geraken. Al de tijd en het werk die ik er al sinds oktober aan spendeerde zijn dus zinloos geweest. Nadat ik mijn eerste examen afgelegd had voelde ik de bui min of meer wel hangen, maar het kwam toch erg hard aan toen ik het verdict zwart op wit zag staan.

De dagen die erop volgden leefde ik als het ware in een roes. Ik was verdrietig, kwaad, teleurgesteld, woest, bang, … . En voor het eerst voelde ik mij echt eenzaam op mijn kot in Gent. Mijn kotgenoten probeerden mij wel een beetje te troosten en te steunen maar zij hadden op dat moment ook hun eigen problemen. Gelukkig hadden mijn ouders op dat moment vlug in de gaten dat het niet zo goed met mij ging. Zij hebben mij er toen ‘doorgehaald’ door mij te blijven steunen, mij geen verwijten te maken en uren met mij te praten aan de telefoon.

Men zegt wel eens dat de tijd alle wonden heelt en dat lijkt ook hier van toepassing. Alhoewel … die onvoldoendes lossen zichzelf natuurlijk niet op. Ik ben nog steeds enorm teleurgesteld en zo, maar ik denk wel dat ik het nu min of meer kan plaatsen … iets wat mij in het begin helemaal niet lukte. Momenteel studeer ik zoveel ik kan (zonder mezelf op te sluiten natuurlijk), want ik wil er in juni toch het beste van maken. En na die examens zal ik moeten beslissen hoe het verder moet met mij. Ik ga er eigenlijk min of meer van uit dat ik terug heel wat onvoldoendes zal hebben … kwestie van een eventuele tegenslag niet meer zo zwaar te laten doorwegen … .

Als mijn examens in juni toch nog zouden ‘meevallen’ zal ik hoogstwaarschijnlijk mijn herexamens ‘met veel plezier’ afleggen … maar als het weer tegenvalt, hoeft het voor mij echt niet meer. Dan maak ik wel iets van mijn leven zonder een ‘hoger’ diploma op zak te hebben. Hoe mooi zo’n diploma dan ook mag lijken … het moet toch iets of wat ‘plezant’ blijven ook. En ik wil mij niet blindstaren op een hoger diploma. Zeker niet ten koste van alles en iedereen … .

Groetjes.

Hallo allemaal!

Na lang twijfelen over wat ik met mijn blog zou aanvangen, heb ik eindelijk besloten om er toch mee verder te gaan. Mijn goede voornemen is om hier minstens 1 keer per week een berichtje achter te laten.

In de lange periode dat jullie niets van mij gehoord hebben is er heel wat gebeurd. En niet alles is verlopen zoals ik het mij het voorgesteld had. Maar daarover horen jullie waarschijnlijk later meer.

Maar nu terug terzake. Sinds gisteren zit ik dus officieel op ‘tram 2’. Voor wie niet direct begrijpt wat ik hiermee bedoel: ik ben geboren op vrijdag 18 maart 1988, dus sinds gisteren ben ik een ‘twintiger’. Mijn vorige verjaardagen gingen telkens bijna onopgemerkt voorbij. Zelfs mijn 18e verjaardag heb ik nauwelijks gevierd. Maar 20 … ik moet toegeven dat het mij toch iets doet. Het lijkt ineens allemaal zo ‘echt’… alsof het echte leven nu nog moet beginnen … en dat de ‘speeltijd’ nu voorgoed voorbij is … . En … dit zou wel eens het jaar van de waarheid kunnen worden.

Maar over die waarheid zal ik het in mijn volgende bericht wat uitgebreider hebben.

Groetjes.

Hey!

Gisterenavond wist ik heel even niet waar ik het had. Zoals gewoonlijk ga ik elke avond ‘op bezoek’ bij R. Toen ik aan zijn kamer arriveerde zag ik dat er bezoek was. Een ganggenoot van ons had wat uitleg nodig over een computerspel of zoiets. R en de ganggenoot waren heel vriendelijk, maar algauw had ik door dat ik maar bitterweinig kon bijdragen tot hun gesprek, aangezien ik helemaal niet zo geïnteresseerd ben in computerspelletjes.

Ik nestelde me dan maar in de zetel en probeerde het gesprek min of meer te volgen. Af en toe probeerde R me bij het gesprek te betrekken … maar tevergeefs. Na een goed halfuur wist de ganggenoot eindelijk hoe het spel in elkaar zat en ging hij het uitproberen op zijn eigen kamer. Hij was nog niet goed de deur uit, of R begon zich plots te verontschuldigen tegenover mij. Hij vertelde mij dat hij het best vervelend vond dat ik er een beetje bijzat als vijfde wiel aan de wagen. Ik loog hem voor dat ik het eigenlijk niet zo erg vond en dat het nog best interessant was. En toen kwam er plots die ene zin die nu al de hele dag door mijn hoofd spookt: “ Eigenlijk ben ik liever alleen met ons tweetjes, dan kunnen wij rustig praten … en met twee voelt er zich nooit iemand overbodig”.

Ik voelde me opeens stukken beter! R had zojuist bevestigd dat hij mijn gezelschap op prijs stelt en dat hij eigenlijk liever niet gestoord wordt als wij samen zijn … . Wat kan iemand die stilaan maar zeker verliefd wordt nu nog meer verlangen?

Misschien zie ik er allemaal veel te veel in … of zie ik wel spoken … . Maar dit is mij nog nooit overkomen en het voelt heel goed aan.

Groetjes.

Hey allemaal!

Ik had mezelf voorgenomen om mijn blogje terug wat leven in te blazen, en tegen al mijn verwachtingen in lijkt het nog (redelijk) aardig te lukken … . 

Momenteel loop ik zowat op de toppen van mijn tenen. Het was zelfs zo erg dat ik het even niet meer uithield binnen de 4 muren van mijn kot in Gent. Het werd me allemaal heel even te veel en ben van het ene moment op het andere op trein naar huis gestapt. Hoewel ik me normaalgezien nergens beter voel dan binnen de muren van mijn kot(je), wou het nu echt niet lukken.

De oorzaak ligt volgens mij voor de hand: morgen maak ik mijn eerste proefexamen aan de universiteit … . En hoewel het helemaal niet verplicht is om er aan deel te nemen én dat het resultaat op geen enkele manier meetelt voor mijn uiteindelijke cijfer, maakt het me al een hele week supernerveus … . Ik weet het …,  ik maak me weer zorgen voor niets en waarschijnlijk zal het examen wel best meevallen, maar ik ben nu eenmaal een enorm stressbeest als het woord examens ter sprake komt. Mijn trouwste lezers zullen ongetwijfeld nog weten dat stress vaak een heel slechte invloed heeft op mij … . En het feit dat ik totaal niet weet aan wat ik me juist moet verwachten doet er bepaald geen goed aan. 

Maar ik kan mezelf niets verwijten (denk ik toch …): ik ga altijd naar de les, neem meestal heel uitgebreide notities, heb nu al een hele week bijna elk vrij moment aan die cursus methodologie gespendeerd, … .

Ik denk dat ik de cursus nu stilaan toch wel goed begin te beheersen. En om morgen in alle rust naar hét grote moment te kunnen gaan, heb ik beslist om vanavond nog de trein terug naar mijn kot te nemen. Zo kan ik vanavond nog eens in ‘mijn eigen kleine huisje slapen’. En die slaap zal ik bijzonder goed kunnen gebruiken. Een leuke prof van mij heeft namelijk doodleuk beslist dat hij morgenavond (vrijdagavond !!!) een marathonles gaat geven. Omdat de les van deze morgen ( feestdag ) wegvalt, vindt hij het normaal dat die les doorgaat op vrijdagavond van 16u tot 20u … . Dus als ik om 21u thuis ben, zal ik heel blij mogen zijn… en dat na zo’n zenuwslopende week. ’t Kan er nog bij.

Maar zo’n drukke week heeft ook wel zo zijn voordelen. Nu heb ik tenminste een geldige rede om zaterdag tot een stuk in de middag in mijn bedje door te brengen ;) .

Groetjes.

Beste lezers.

Ik kon deze middag mijn ogen bijna niet geloven. Toen ik even mijn blogje wou nakijken, zag ik plots dat mijn bezoekersteller de magische kaap van de 2000 bezoekers bereikt heeft!

2000 … . Best eng eigenlijk. Wie leest dit allemaal? Wat denken jullie erover? … Allemaal vragen waarop ik zo graag antwoord zou krijgen … .

Na een veel te lange stilte op mijn virtuele thuisbasis, ben ik nu heel erg gemotiveerd om mijn blogje terug wat leven in te blazen. Ik ga geen grote beloftes maken, maar ik kan wel al zeggen dat ik nu al aan mijn volgende bericht aan het denken ben.

Hopelijk tot gauw.

Groetjes.